Новости образования


Са святам 8 Сакавіка!



Міжнародны жаночы дзень (International Women's Day) з’яўляецца датай, якая сёння адзначаецца ў шэрагу краін, а ў некаторых мае статус дзяржаўнага свята.

Гэты дзень быў афіцыйна зацверджаны ААН у 1975 годзе, але ж пачаткам гісторыі свята, яшчэ задоўга да гэтага году, стаў «марш пустых каструль», які прайшоў 8 сакавіка 1857 года ў Нью-Ёрку (ЗША). У гэты дзень незадаволеныя работніцы швейных і абутковых фабрык пачалі барацьбу за паляпшэнне ўмоў працы.

Аднак першая прапанова аб заснаванні свята Міжнароднага жаночага дня прагучала ў 1910 годзе на 2 Міжнароднай канферэнцыі працуючых жанчын (Second International Conference of Working Women) у Капенгагене. Аўтарам гэтай ідэі стала Клара Цэткін – лідар жаночай часткі нямецкай партыі сацыял-дэмакратаў. Яна хацела, каб дзень барацьбы за правы жанчын сталі адзначаць штогод у вызначаны дзень і ў кожнай краіне.

Зараз дзень 8 Сакавіка не мае такой палітычнай афарбоўкі, а з’яўляецца вясеннім святам, якое ўслаўляе прыгажосць і мудрасць жанчын.

Віншуем усіх прадстаўніц прыгожай паловы чалавецтва з Міжнародным жаночым днём! Няхай вашы твары ўпрыгожваюць сонечныя ўсмешкі, кожны дзень будзе напоўнены шчырасцю, клопатам і ласкай! Хай 8 Сакавіка падорыць вам добры настрой, выкананне ўсіх патаемных жаданняў! Хай ён стане стартам для новых пачынанняў, якія прынясуць толькі радасць!

 

Шчырых вам кампліментаў і добрых слоў заўсёды! Са святам!

 

НІА



«Я ў мастацкім агародзе толькі марная трава. А якая? Смех, дый годзе: я – пякучка-крапіва»



5 сакавіка споўнілася 120 год з дня нараджэння народнага пісьменніка Беларусі, драматурга, паэта-сатырыка, празаіка, вучонага-лінгвіста, грамадскага дзеяча, акадэміка, віцэ-прэзідэнта Акадэміі навук Беларусі, заслужанага дзеяча навукі Беларусі, Героя Сацыялістычнай Працы, дэпутата Вярхоўнага Савета БССР, тройчы лаўрэата Дзяржаўнай прэміі СССР, лаўрэата Дзяржаўнай прэміі Беларусі імя Я. Купалы Кандрата Крапівы (Кандрата Кандратавіча Атраховіча).

Нарадзіўся пісьменнік у в. Нізок Уздзенскага раёна Мінскай вобласці ў сялянскай сям’і. Веды набываў у царкоўна-прыходскай школе, потым – у народным вучылішчы. У 1913 годзе экстэрнам здаў экзамен на званне народнага настаўніка і праз год атрымаў месца ў земскім народным вучылішчы, але ў жніўні 1915 года быў прызваны на вайсковую службу, а ў кастрычніку 1916-га адпраўлены на Заходні фронт.

Пасля дэмабілізацыі з Чырвонай арміі пісьменнік з сям’ёй пераехаў у Мінск, дзе працаваў інструктарам Цэнтральнага бюро краязнаўства пры Інстытуце беларускай культуры, з’яўляўся членам літаратурных аб’яднанняў «Маладняк» і «Узвышша», узначальваў аддзел ў рэдакцыі часопіса «Полымя рэвалюцыі». У гэты перыяд выходзяць яго першыя літаратурныя зборнікі «Апавяданні», «Асцё» і «Крапіва». У 1930 годзе К. Крапіва скончыў літаратурна-лінгвістычнае аддзяленне педагагічнага факультэта БДУ.

У 1939 годзе пісьменнік быў зноў прызваны ў армію. На пачатку Вялікай Айчыннай вайны ён працаваў у рэдакцыі газет «Красноармейская правда», «За Савецкую Беларусь». З сакавіка 1943 года і да канца вайны быў адказным рэдактарам сатырычнага выдання «Раздавім фашысцкую гадзіну». Пасля вайны на працягу двух гадоў займаў пасаду адказнага рэдактара сатырычнага часопіса «Вожык».

З 1947 па 1951 год К. Крапіва з’яўляўся загадчыкам сектара мовазнаўства Інстытута мовы, літаратуры і мастацтва, з 1952 года – дырэктарам Інстытута мовазнаўства. У 1956 годзе пісьменнік быў абраны віцэ-прэзідэнтам Акадэміі навук БССР, у 1980-х гадах працаваў вядучым навуковым супрацоўнікам-кансультантам Інстытута мовазнаўства імя Я. Коласа АН БССР.

За вялікія заслугі ў развіцці беларускай навукі ў галіне мовы і літаратуры К. Крапіве было прысвоена званне заслужанага дзеяча навукі. Пісьменнік з’яўляецца лаўрэатам Дзяржаўнай прэміі СССР за комплекс работ па беларускай лінгвагеаграфіі. Імя К. Крапівы носіць Інстытут мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.

К. Крапіва – прызнаны майстра сатырычнага жанру, з дапамогаю якога ён прафесійна і эмацыянальна выкрываў многія негатыўныя з’явы паўсядзённага жыцця, узбагаціў айчынную і сусветную літаратуру ёмістымі, яркімі, запамінальнымі вобразамі, а таксама сусветна вядомы байкапісец, творы якога склалі шматлікія зборнікі, набылі шырокую папулярнасць, перакладаліся на многія мовы. У 1956 годзе К. Крапіва быў удастоены звання народнага пісьменніка Беларусі, тройчы адзначаўся Дзяржаўнымі прэміямі СССР і БССР за п’есы «Хто смяецца апошнім», «Пяюць жаваранкі», камедыю «Брама неўміручасці». У 1975 годзе атрымаў званне Героя Сацыялістычнай Працы.

Творы Кандрата Крапівы вызначаюцца не толькі дасціпным гумарам і вострай сатырай, але і сакавітай і трапнай мовай. Нездарма многія выказванні пісьменніка сталі крылатымі словамі. Поруч са славутым «свінтусам грандыёзусам» можна прыгадаць і гэтыя радкі з баек:

«Другі баран – ні „бэ“, ні „мя“, а любіць гучнае імя».

«Аднак жа, як свінню не кліч, яе заўсёды выдасць лыч!»

«Да славы прагныя, ды вузкія ў плячах».

«Малому веліччу быць хочацца заўсёды».

«Парсюк не надта быў ахвочы глядзецца праўдзе ў вочы».

«Прэтэнзій у яго – хапіла б на слана, заслуг жа – як у зайца».

«Каб Сонца засланіць – вушэй асліных мала».

К. Крапіва пражыў доўгае насычанае жыццё і пакінуў пасля сябе велізарную духоўную спадчыну. Яго творчасць – з’ява ўнікальная і адметная для беларускай літаратуры і нацыянальнай культуры.

НІА



8 мая – Дзень Дзяржаўнага герба і Дзяржаўнага сцяга Рэспублікі Беларусь



У кожнай дзяржавы ёсць свае галоўныя атрыбуты самабытнасці і незалежнасці, якія ўвасабляюць гісторыка-культурную спадчыну народа, падкрэсліваюць нацыянальны дух і годнасць грамадзян. У адпаведнасці з артыкулам 19 Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь сімваламі Рэспублікі Беларусь як суверэннай дзяржавы з’яўляюцца Дзяржаўны сцяг, Дзяржаўны герб і Дзяржаўны гімн.

Рашэнне аб увядзенні сучасных Дзяржаўных сімвалаў Рэспублікі Беларусь было прынята на падставе праведзенага рэферэндума, які адбыўся 14 мая 1995 года па ініцыятыве Прэзідэнта краіны. З таго часу штогод у другую нядзелю мая ў нашай краіне адзначаецца Дзень Дзяржаўнага герба і Дзяржаўнага сцяга Рэспублікі Беларусь.

На нашым сцягу тры колеры: чырвоны, зялёны і белы. Чырвоны колер сімвалізуе крэўныя повязі, братэрства, мужнасць, перамогу, а таксама шчасце і жыццё. Зялёны колер – колер росту, развіцця, дабрабыту, міру і дабра. Белы колер – колер свабоды, маральнай чысціні і мудрасці. Беларускі нацыянальны арнамент на Дзяржаўным сцягу ўвасабляе старажытную культуру нашага народа, яго працавітасць, духоўнае багацце і адзінства.

Дзяржаўны герб адлюстроўвае асноўныя нацыянальныя духоўныя каштоўнасці беларусаў: грамадзянскае адзінства, працу, імкненне да ўдасканалення сваёй асобы і ўсяго грамадства, міралюбства і адначасова гатоўнасць пастаяць за сваю свабоду і суверэннасць. Так, зялёны контур дзяржаўных граніц Рэспублікі Беларусь у промнях узыходзячага сонца – сімвал нашай зямлі-Айчыны. Зямны шар – знак таго, што Беларусь, з’яўляючыся часткай цывілізацыі, успрымае ўсе іншыя народы як сяброў і партнёраў. А Зямля ў промнях узыходзячага сонца ўвасабляе веру ў вечнасць жыцця. Вянок з каласоў, пераплеценых кветкамі канюшыны і льну, – сімвал памяці і непарыўнай сувязі сучаснікаў з продкамі. Пяціканцовая чырвоная зорка – сімвал чалавека і чалавецтва, сяброўства людзей усіх пяці кантынентаў Зямлі. Гэтая выява на гербе адлюстроўвае лепшыя якасці беларускага народа – працавітасць, імкненне да свабоды і патрыятызм.

У Дзень Дзяржаўнага герба і Дзяржаўнага сцяга Рэспублікі Беларусь па ўсёй краіне традыцыйна праводзяцца святочныя мерапрыемствы з удзелам ветэранаў, прадстаўнікоў працоўных калектываў, грамадскіх аб’яднанняў і моладзі. Асноўнай пляцоўкай урачыстасцей з 2013 года з’яўляецца плошча Дзяржаўнага Сцяга, размешчаная ў Мінску на праспекце Пераможцаў, над якой узвышаецца 70‑метровая стэла-флагшток з галоўным дзяржаўным сімвалам.

НІА



270 лет со дня рождения Иоганна Генриха Песталоцци



12 января 1746 года в Цюрихе родился один из крупнейших педагогов-гуманистов Иоганн Генрих Песталоцци. Именно он первым обратил внимание на значимость развивающего обучения, основанного на непосредственном наблюдении и размышлении ребенка.

С юных лет Песталоцци стремился облегчить участь крестьянских детей, которые были лишены элементарных условий для полноценного физического, умственного и нравственного развития. Большую часть жизни он посвятил поискам путей для улучшения их жизни. Главные надежды Песталоцци возлагал на правильно организованное умственное, нравственное и физическое воспитание и обучение детей. Основной своей целью он видел развитие природных способностей ребенка с учетом его индивидуальных особенностей и возраста. При этом ученик должен был стать полноценным членом общества благодаря труду.

Песталоцци выступал за создание такой школы, которая «удовлетворяла бы потребностям народных масс, охотно бы принималась ими и была бы в значительной мере созданием их собственных рук». Осенью 1800 года под его руководством был открыт институт, в котором объединились средняя школа с интернатом и учреждение для подготовки учителей. Вскоре институт стал знаменитым и получил статус государственного.

Иоганн Генрих Песталоцци разработал методику первоначального обучения детей счету, речи, значительно расширил содержание начального обучения, включив в него рисование, пение и гимнастику, а также элементарные сведения из геометрии и географии.

Песталоцци прославился как автор книг «Лингард и Гертруда», «Как Гертруда учит своих детей». Наибольшую известность ему принесло последнее произведение «Лебединая песня», в котором он раскрыл сущность своей теории начального образования и развивающего обучения.

«Лебединую песню» автор закончил такими словами: «Подвергните все испытанию, сохраните хорошее, а если в вас самих созрело нечто лучшее, то правдиво и с любовью присоедините к тому, что я пытаюсь так же правдиво и с любовью дать вам на этих страницах…».

НИО



Повышение квалификации



В разделе размещены нормативные правовые документы, в соответствии с которыми осуществляется повышение квалификации в сфере образования Республики Беларусь:

Кодекс Республики Беларусь об образовании № 243-З от 13.01.2011 г.
План повышения квалификации и переподготовки кадров образования в 2016 году

 

Аттестация педагогических кадров является обязательной процедурой по выявлению уровня компетентности работников системы образования.

Аттестация стимулирует рост профессионального мастерства и развитие творческой инициативы педагогов, способствует повышению уровня теоретической подготовки работников системы образования и поддерживает авторитет педагогического звания. В разделе представлен документ, регламентирующий проведение аттестации:

Инструкция о порядке проведения аттестации педагогических работников системы образования (кроме педагогических работников из числа профессорско-преподавательского состава учреждений высшего образования), утвержденная постановлением Министерства образования Республики Беларусь от 22.08.2012 г. № 101

Сертификация – процедура подтверждения соответствия уровня информационно-коммуникационной компьютерной компетентности педагога требованиям соответствующего стандарта.

Сертификационный экзамен осуществляется по заявительному принципу и представлен двухкомпонентной процедурой оценки знаний, умений и навыков сертифицируемого, включающей компьютерный тест и комплексное профессионально-ориентированное здание.

Подробнее о сертификационном экзамене читайте на сайте http://academy.edu.by/